عملیات را با معیارهای کلیدی به حداکثر برسانید

معیارهای عملکرد تعمیر و نگهداری ستون فقرات عملیات کارآمد هستند و رویکردهای واکنشی را به استراتژیهای فعال تبدیل میکنند که قابلیت اطمینان و سودآوری را در صنایع هدایت میکنند.

در چشم انداز رقابتی کسب و کار امروز، سازمان ها نمی توانند خرابی های غیرمنتظره تجهیزات، خرابی پرهزینه یا شیوه های تعمیر و نگهداری ناکارآمد را تحمل کنند. این که آیا شما یک کارخانه تولیدی، عملیات تاسیسات یا مدیریت ناوگان را مدیریت می کنید، درک و ردیابی معیارهای عملکرد تعمیر و نگهداری مناسب برای برتری عملیاتی ضروری است. این معیارها بینش های عملی را ارائه می دهند که به تیم های تعمیر و نگهداری کمک می کند تا مشکلات را قبل از تشدید، بهینه سازی تخصیص منابع و نشان دادن ارزش سرمایه گذاری های تعمیر و نگهداری برای ذینفعان شناسایی کنند.

تغییر از نگهداری واکنشی سنتی به استراتژیهای پیشبینیکننده و پیشگیرانه، تصمیمگیری مبتنی بر دادهها را حیاتیتر از همیشه کرده است. با اجرای شاخص های کلیدی عملکرد (KPI) مناسب، سازمان ها می توانند عملکرد خود را محک بزنند، فرصت های بهبود را شناسایی کنند و فرهنگ بهینه سازی مداوم را ایجاد کنند که هزینه ها را کاهش می دهد و در عین حال قابلیت اطمینان تجهیزات را بهبود می بخشد.

🎯 چرا معیارهای عملکرد تعمیر و نگهداری برای کسب و کار شما مهم است؟#

اندازهگیری عملکرد تعمیر و نگهداری فقط در مورد ردیابی شمارههای INITIT در مورد به دست آوردن دید در عملیاتی نیست که مستقیماً بر نتیجه نهایی شما تأثیر میگذارد. بدون معیارهای مناسب، بخش های تعمیر و نگهداری کورکورانه عمل می کنند و توجیه بودجه، بهینه سازی گردش کار یا نشان دادن بازگشت سرمایه به رهبری را غیرممکن می کند.

سازمانهایی که معیارهای جامع تعمیر و نگهداری را اجرا میکنند معمولاً مزایای قابل توجهی از جمله کاهش زمان خرابی، افزایش طول عمر تجهیزات، بهبود سوابق ایمنی و کاهش هزینههای کلی تعمیر و نگهداری را تجربه میکنند. این معیارها مسئولیت پذیری ایجاد می کنند، تصمیمات مبتنی بر داده را فعال می کنند و به تیم های تعمیر و نگهداری کمک می کنند تا از مراکز هزینه به عنوان مشارکت کنندگان استراتژیک در موفقیت سازمانی تبدیل شوند.

علاوه بر این، معیارهای عملکرد، معیار را در برابر استانداردهای صنعت تسهیل می کند و به شما امکان می دهد تشخیص دهید که عملیات شما در مقایسه با رقبا در کجا قرار دارد. این هوش رقابتی به تعیین اهداف بهبود واقع بینانه و اولویت بندی ابتکاراتی که بیشترین تأثیر را بر کارایی و قابلیت اطمینان عملیاتی دارند کمک می کند.

📊 معیارهای اساسی عملکرد تعمیر و نگهداری که هر سازمانی باید پیگیری کند#

اثربخشی کلی تجهیزات (OEE)#

اثربخشی کلی تجهیزات به عنوان استاندارد طلایی برای اندازه گیری بهره وری تولید است. این معیار جامع در دسترس بودن، عملکرد و کیفیت را در یک درصد واحد ترکیب می کند که نشان می دهد تجهیزات در طول زمان تولید برنامه ریزی شده چقدر موثر عمل می کنند. امتیاز OEE 100% به این معنی است که شما فقط قطعات خوب را در سریع ترین زمان ممکن بدون هیچ ایده آل نظری خرابی تولید می کنید که به شناسایی فرصت های بهبود کمک می کند.

OEE به سه جزء تقسیم می شود: در دسترس بودن (زمان واقعی عملیات در مقابل. زمان تولید برنامه ریزی شده)، Performance (سرعت واقعی تولید در مقابل. سرعت ایده آل)، و کیفیت (واحدهای خوب در مقابل. مجموع واحدهای تولید شده). با تجزیه و تحلیل جداگانه این اجزا، تیمهای تعمیر و نگهداری میتوانند مشخص کنند که آیا تلفات ناشی از رویدادهای خرابی، کاهش سرعت یا نقص کیفیت است و ابتکارات بهبود هدفمند را ممکن میسازد.

OEE در سطح جهانی معمولاً بین 85 تا 90 درصد متغیر است، در حالی که متوسط سازنده حدود 60 درصد کار می کند. این شکاف نشان دهنده فرصت عظیمی برای بهبود از طریق شیوه های تعمیر و نگهداری بهتر، فرآیندهای بهینه و کاهش زمان خرابی برنامه ریزی نشده است.

میانگین زمان بین شکست ها (MTBF)#

MTBF میانگین زمان سپری شده بین خرابی تجهیزات را اندازه گیری می کند و بینش های مهمی را در مورد قابلیت اطمینان دارایی ارائه می دهد. این معیار به پیشبینی زمان خرابی تجهیزات کمک میکند و برنامهریزی تعمیر و نگهداری فعال را امکانپذیر میکند که از خرابیهای غیرمنتظره جلوگیری میکند. MTBF بالاتر نشان دهنده تجهیزات قابل اعتمادتر و استراتژی های تعمیر و نگهداری موثر است.

برای محاسبه MTBF، کل زمان عملیاتی را بر تعداد خرابی های آن دوره تقسیم کنید. به عنوان مثال، اگر تجهیزات به مدت 10000 ساعت با 5 خرابی کار کنند، MTBF 2000 ساعت است. ردیابی MTBF در طول زمان نشان می دهد که آیا مداخلات تعمیر و نگهداری قابلیت اطمینان را بهبود می بخشد یا اینکه تجهیزات علیرغم تلاش های تعمیر و نگهداری در حال تخریب هستند.

این معیار به ویژه هنگام مقایسه مدلهای مختلف تجهیزات، فروشندگان یا رویکردهای تعمیر و نگهداری ارزشمند است. این کمک می کند تا تصمیمات جایگزینی را توجیه کند، خرید تجهیزات را ارزیابی کند و فواصل نگهداری پیشگیرانه را بهینه کند تا قابلیت اطمینان را با هزینه های تعمیر و نگهداری متعادل کند.

میانگین زمان تعمیر (MTTR)#

MTTR میانگین زمان لازم برای تعمیر تجهیزات خراب و بازگرداندن آن به وضعیت عملیاتی را اندازه گیری می کند. این معیار شامل تشخیص، تعمیر، آزمایش و زمان راه اندازی مجدد است که بینشی در مورد کارایی و پاسخگویی تیم تعمیر و نگهداری ارائه می دهد. مقادیر کمتر MTTR نشان دهنده بازیابی سریعتر از خرابی ها است و تلفات تولید را به حداقل می رساند.

سازمان هایی که MTTR پایینی دارند، به طور معمول تکنسین های آموزش دیده، موجودی قطعات یدکی مناسب، روش های نگهداری واضح و سیستم های ارتباطی موثر دارند. ردیابی MTTR به شناسایی تنگناها در فرآیند تعمیر کمک می کند، خواه شامل تهیه قطعات، تخصص فنی یا کیفیت اسناد باشد.

شکستن MTTR بر اساس نوع تجهیزات، حالت خرابی یا تکنسین می تواند فرصت های بهبود خاصی را نشان دهد. به عنوان مثال، اگر MTTR برای خرابی های الکتریکی به طور قابل توجهی از خرابی های مکانیکی بیشتر باشد، ممکن است نشان دهنده نیاز به آموزش تخصصی یا ابزارهای تشخیصی بهتر برای سیستم های الکتریکی باشد.

درصد نگهداری برنامه ریزی شده (PMP)#

PMP اندازه گیری می کند که چه بخشی از کار تعمیر و نگهداری در مقابل واکنش پذیری برنامه ریزی شده است. این نسبت با تقسیم ساعات نگهداری برنامه ریزی شده بر کل ساعات نگهداری محاسبه می شود. PMP بالاتر نشاندهنده فرهنگ نگهداری فعال است تا رویکرد واکنشی و اطفای حریق که هم پرهزینه و هم ناکارآمد است.

سازمان های تعمیر و نگهداری در سطح جهانی معمولاً به مقادیر PMP بالای 85-90٪ دست می یابند، به این معنی که تنها 10-15٪ از کارهای تعمیر و نگهداری آنها به خرابی های غیرمنتظره می پردازد. در مقابل، سازمانهای تعمیر و نگهداری واکنشی ممکن است مقادیر PMP را زیر 50 درصد ببینند و بیشتر وقت خود را صرف پاسخ به خرابیها کنند تا جلوگیری از آنها.

بهبود PMP مستلزم اجرای برنامههای نگهداری پیشگیرانه قوی، انجام بازرسیهای منظم، استفاده از فناوریهای نگهداری پیشبینیکننده، و پرورش فرهنگی است که پیشگیری را بر واکنش اولویت میدهد. با افزایش PMP، سازمان ها معمولاً پیشرفت های مربوطه را در قابلیت اطمینان تجهیزات، هزینه های تعمیر و نگهداری و بهره وری کلی مشاهده می کنند.

عقب ماندگی تعمیر و نگهداری#

عقب ماندگی تعمیر و نگهداری نشان دهنده انباشت سفارشات کاری برجسته در انتظار تکمیل است. در حالی که برخی از عقب ماندگی ها سالم است، تضمین اینکه تکنسین ها همیشه کار مولد دارند، عقب ماندگی بیش از حد نشان دهنده مشکلات ظرفیت، مسائل اولویت بندی یا فرآیندهای مدیریت کار ناکارآمد است.

یک عقب ماندگی نگهداری سالم معمولاً نشان دهنده 2-4 هفته کار برای نیروی کار تعمیر و نگهداری موجود است. عقب ماندگی های بیش از این آستانه می تواند منجر به تعویق تعمیر و نگهداری، تخریب تجهیزات و افزایش خطر خرابی شود. برعکس، حداقل عقب ماندگی ممکن است نشان دهنده پرسنل بیش از حد یا ناکافی بودن برنامه های بازرسی در شناسایی مسائل نوظهور باشد.

ردیابی روندهای عقب مانده به مدیران تعمیر و نگهداری کمک می کند تا تصمیمات آگاهانه ای در مورد سطوح کارکنان، استفاده از پیمانکار و اولویت بندی کار بگیرند. تجزیه عقب ماندگی بر اساس بحرانی بودن تجهیزات، نوع تعمیر و نگهداری، یا منطقه تاسیسات، بینش های دقیقی را برای ابتکارات بهبود هدفمند فراهم می کند.

💡 معیارهای پیشرفته برای برنامه های تعمیر و نگهداری بالغ#

نرخ انطباق برنامه#

اقدامات انطباق برنامه ریزی کنید که چند درصد از کارهای تعمیر و نگهداری برنامه ریزی شده طبق برنامه تکمیل شده است. این معیار منعکس کننده کیفیت برنامه ریزی، در دسترس بودن منابع و نظم و انضباط سازمانی در پیروی از برنامه های تعمیر و نگهداری است. نرخ انطباق بالا نشان دهنده برنامه ریزی موثر، تخصیص مناسب منابع و حداقل اختلال ناشی از تعمیرات اضطراری است.

انطباق کم برنامه اغلب ناشی از برنامه ریزی کاری ضعیف، تخمین زمان نادرست، مشکلات در دسترس بودن قطعات، یا وقفه های مداوم از تعمیر و نگهداری خرابی است. بهبود این معیار مستلزم پرداختن به علل ریشهای است نه اینکه صرفاً تیمها را برای برآورده کردن برنامهها تحت فشار قرار دهیم، که میتواند منجر به کار عجولانه و به خطر افتادن کیفیت شود.

انطباق با نگهداری پیشگیرانه#

این متریک ردیابی می کند که آیا وظایف تعمیر و نگهداری پیشگیرانه طبق برنامه ریزی شده طبق توصیه های سازنده یا فرکانس های تعیین شده تکمیل می شود. انطباق مداوم بالا (بالای 95٪) نشان دهنده اجرای منظم استراتژی های تعمیر و نگهداری است که برای جلوگیری از خرابی قبل از وقوع طراحی شده اند.

از دست دادن فعالیت های تعمیر و نگهداری پیشگیرانه اغلب منجر به تخریب سریع تجهیزات، افزایش نرخ خرابی و لغو ضمانت می شود. ردیابی انطباق بر اساس نوع تجهیزات، مکان یا خدمه تعمیر و نگهداری به شناسایی مسائل سیستمی که نیاز به توجه مدیریت دارند کمک می کند.

هزینه نگهداری به عنوان درصد ارزش دارایی جایگزین (RAV)#

این نسبت هزینه های تعمیر و نگهداری سالانه را با ارزش جایگزینی تجهیزات مقایسه می کند و زمینه را برای مناسب بودن سرمایه گذاری های تعمیر و نگهداری فراهم می کند. در حالی که معیارها بر اساس صنعت متفاوت است، هزینه های نگهداری سالانه معمولاً بین 2 تا 5 درصد RAV برای اکثر انواع تجهیزات متغیر است.

هنگامی که هزینه های تعمیر و نگهداری به طور مداوم از این معیارها فراتر رود، ممکن است نشان دهد که تجهیزات به پایان عمر خود رسیده اند و تعویض آن مقرون به صرفه تر از تعمیر مداوم است. برعکس، هزینه های غیرمعمول کم تعمیر و نگهداری ممکن است نشان دهنده تعمیر و نگهداری به تعویق افتاده باشد که در نهایت منجر به خرابی های فاجعه بار یا کاهش عمر تجهیزات می شود.

نرخ ثابت برای اولین بار#

نرخ تعمیر برای اولین بار اندازه گیری می کند که چند درصد از تعمیرات با موفقیت مشکل را در اولین تلاش بدون نیاز به بازدید مجدد حل می کند. نرخ های بالا نشان دهنده تشخیص دقیق، در دسترس بودن قطعات مناسب، مهارت های تکنسین کافی و روش های نگهداری موثر است.

نرخ ثابت پایین برای اولین بار منابع را از طریق سفرهای مکرر، توقف طولانی مدت و ناامیدی مشتری هدر می دهد. علل شایع عبارتند از: قابلیت های تشخیصی ناکافی، مدیریت ضعیف قطعات یدکی، آموزش فنی ناکافی، یا اطلاعات ناقص سفارش کار.

🔧 اجرای استراتژی تعمیر و نگهداری مبتنی بر معیارها#

اجرای موفقیتآمیز معیارهای عملکرد تعمیر و نگهداری به چیزی بیش از محاسبه ساده اعداد نیاز دارد.

با انتخاب 5-7 معیار اصلی که با اولویت های سازمانی شما هماهنگ است، به جای تلاش برای ردیابی همه چیز به طور همزمان، شروع کنید. اطمینان حاصل کنید که فرآیندهای جمع آوری داده های قابل اعتماد را دارید، چه از طریق سیستم های مدیریت تعمیر و نگهداری کامپیوتری (CMMS)، گزارش های دستی یا سنسورهای تجهیزات. کیفیت داده ها بسیار مهم است. داده های دقیق یا ناقص معیارهای گمراه کننده ای را ایجاد می کند که تصمیمات ضعیفی را هدایت می کند.

اندازه گیری های پایه را برای معیارهای انتخابی خود برای درک سطوح عملکرد فعلی تعیین کنید. این خطوط پایه زمینه ای را برای تعیین اهداف بهبود واقع بینانه و اندازه گیری پیشرفت در طول زمان فراهم می کند. معیارها را به طور شفاف با تیم های تعمیر و نگهداری، عملیات و رهبری به اشتراک بگذارید تا مسئولیت پذیری و همسویی پیرامون طرح های بهبود ایجاد کنید.

استفاده از فناوری برای ردیابی معیارها#

پلتفرمهای مدرن CMMS و سیستمهای مدیریت دارایی سازمانی (EAM) بسیاری از جمعآوری و محاسبه دادههای مورد نیاز برای معیارهای نگهداری را خودکار میکنند. این سیستمها اطلاعات سفارش کار، تاریخچه تجهیزات، استفاده از قطعات و ساعات کار را جمعآوری میکنند و بهطور خودکار داشبوردها و گزارشهایی تولید میکنند که دید بلادرنگ را در عملکرد ارائه میدهند.

برای سازمانهایی که عملیات تعمیر و نگهداری را مدیریت میکنند، برنامههای تلفن همراه تکنسینها را قادر میسازد تا سفارشهای کاری را در زمان واقعی از میدان بهروزرسانی کنند و دقت و بهموقع بودن دادهها را بهبود بخشند. این ابزارها اغلب شامل ویژگی هایی برای گرفتن عکس، خواندن تجهیزات ضبط و مستندسازی جزئیات تعمیر هستند که داده های تعمیر و نگهداری را غنی می کند و از تجزیه و تحلیل موثرتر پشتیبانی می کند.

فناوریهای تعمیر و نگهداری پیشبینیکننده از جمله تجزیه و تحلیل ارتعاش، تصویربرداری حرارتی و تجزیه و تحلیل روغن، دادههای وضعیت تجهیزات پیوسته را تولید میکنند که به معیارهای پیشرفتهای مانند احتمال شکست پیشبینیشده، عمر مفید باقیمانده و بهینهسازی تعمیر و نگهداری مبتنی بر شرایط تغذیه میشود.

📈 تبدیل معیارها به بهبودهای عملی#

جمع آوری معیارها بدون تبدیل آنها به اقدامات مشخصی که اثربخشی نگهداری را بهبود می بخشد بی معنی است. چرخه های بازبینی منظم را هر هفته برای معیارهای عملیاتی، ماهانه برای بررسی های تاکتیکی، و فصلی برای ارزیابی های استراتژیک ایجاد کنید که در آن تیم ها روندها را تجزیه و تحلیل می کنند، علل ریشه ای را شناسایی می کنند و اقدامات متقابل را اجرا می کنند.

از معیارها برای تسهیل مکالمات حل مسئله سازنده به جای ارزیابی عملکرد تنبیهی استفاده کنید. وقتی معیارها مشکلات را نشان می دهند، از “ بپرسید چه مسائل سیستمی مانع از عملکرد بهتر می شود؟” به جای “ چه کسی مسئول این مشکل است؟” این رویکرد به جای دفاعی و دستکاری داده ها، شفافیت و بهبود مستمر را تشویق می کند.

ابتکارات بهبود را بر اساس تأثیر بالقوه و نیازهای منابع اولویت بندی کنید. همه کمبودهای متریک مستحق توجه کافی بر مواردی نیستند که به طور قابل توجهی بر اهداف عملیاتی مانند ظرفیت تولید، کیفیت محصول، ایمنی یا هزینه های نگهداری تأثیر می گذارند.

ایجاد فرهنگ بهبود مستمر#

موفق ترین سازمان های تعمیر و نگهداری، معیارها را در روال های روزانه جاسازی می کنند و دید عملکرد را به جای یک فعالیت مدیریتی خاص، بخشی طبیعی از کار می کنند. تابلوهای مدیریت بصری که عملکرد فعلی را در برابر اهداف نشان می دهند، آگاهی و انگیزه برای بهبود ایجاد می کنند.

پیشرفت ها را جشن بگیرید و تیم هایی را که به نقاط عطف عملکرد دست می یابند، بشناسید. این تقویت مثبت، حرکتی برای بهبود مستمر ایجاد میکند و نشان میدهد که معیارها به جای مجازات شکست، از موفقیت حمایت میکنند.

تکنسین های خط مقدم را تشویق کنید تا در انتخاب متریک و تعیین هدف شرکت کنند. این مشارکت مالکیت را ایجاد میکند و تضمین میکند که معیارها واقعیت سطح زمین را به جای دیدگاههای صرفاً مدیریتی منعکس میکنند. تکنسین ها اغلب بینش های ارزشمندی در مورد اینکه کدام معیارها واقعاً مهم هستند و چه پیشرفت هایی قابل دستیابی هستند، دارند.

🚀 ارزیابی عملکرد شما در برابر استانداردهای صنعت#

درک اینکه چگونه عملکرد تعمیر و نگهداری شما با همتایان صنعت مقایسه می شود، زمینه ارزشمندی را برای تعیین اهداف بهبود و اولویت بندی ابتکارات فراهم می کند. انجمنهای صنعتی مختلف و شرکتهای مشاوره مطالعات معیاری را منتشر میکنند که محدوده عملکرد معمولی را برای معیارهای مختلف در بخشها نشان میدهد.

با این حال، هنگام تفسیر معیارها محتاط باشید مقایسه معنی دار نیاز به زمینه های عملیاتی مشابه از جمله انواع تجهیزات، محیط های تولید و بلوغ سازمانی دارد. معیارهای نگهداری یک کارخانه شیمیایی نباید مستقیماً با یک مرکز فرآوری مواد غذایی بدون در نظر گرفتن این تفاوتهای زمینهای مقایسه شود.

به جای وسواس در مورد تطبیق معیارهای خارجی، بر بهبود مداوم نسبت به خط پایه خود تمرکز کنید. بهبود سال به سال در معیارهای کلیدی پیشرفت را بدون توجه به نحوه مقایسه عملکرد با سایر سازمان ها نشان می دهد.

⚡ مشکلات رایجی که باید هنگام اجرای معیارهای تعمیر و نگهداری از آنها اجتناب کرد#

بسیاری از سازمان ها هنگام اجرای معیارهای تعمیر و نگهداری با انجام اشتباهات قابل پیش بینی که اثربخشی آنها را تضعیف می کند، دچار لغزش می شوند. ردیابی معیارهای بیش از حد به طور همزمان تمرکز را کمرنگ می کند و تیم ها را با داده ها غرق می کند. با معیارهای اصلی شروع به کار کنید و با بالغ شدن قابلیت ها به تدریج گسترش دهید.

اجتناب از معیارهای “gaming” از طریق دستکاری مصنوعی که اعداد را بدون بهبود عملکرد واقعی بهبود می بخشد. به عنوان مثال، تیم های تعمیر و نگهداری ممکن است کارهای برنامه ریزی نشده را به عنوان “planned” طبقه بندی کنند تا آمار PMP را بهبود بخشند، یا بستن سفارشات کاری را به تاخیر بیندازند تا محاسبات MTBF را افزایش دهند. این شیوه ها یکپارچگی داده ها را خراب می کند و از بهبود واقعی جلوگیری می کند.

از معیارها برای سرزنش افراد به دلیل عملکرد ضعیف استفاده نکنید. این رویکرد به جای ارزیابی و بهبود صادقانه، پنهان کردن و دستکاری داده ها را تشویق می کند. معیارها باید مسائل سیستمی و فرصت های بهبود را روشن کنند، نه اینکه به عنوان سلاحی برای مدیریت عملکرد عمل کنند.

اطمینان حاصل کنید که معیارها به جای بهینه سازی یک بعد به قیمت سایر ابعاد، عملکرد متعادل را هدایت می کنند. به عنوان مثال، تمرکز انحصاری بر کاهش MTTR ممکن است منجر به تعمیرات سطحی شود که زمان پاسخ را بهبود می بخشد، اما در رسیدگی به علل ریشه ای شکست می خورد و در نهایت فرکانس شکست را افزایش می دهد.

🎓 تعالی تعمیر و نگهداری ساختمان از طریق تسلط بر معیارها#

تسلط بر معیارهای عملکرد تعمیر و نگهداری، تعمیر و نگهداری را از یک هزینه ضروری به یک مزیت استراتژیک تبدیل می کند که عملیات قابل اعتماد و کارآمد را امکان پذیر می کند. سازمانهایی که مدیریت نگهداری مبتنی بر داده را پذیرفتهاند، از طریق دسترسی به تجهیزات بالاتر، هزینههای عملیاتی کمتر و کیفیت برتر محصول، به طور مداوم از رقبا بهتر عمل میکنند.

سفر به سمت تعالی تعمیر و نگهداری با تعهد به اندازه گیری آغاز می شود، از طریق تجزیه و تحلیل و اقدام منظم ادامه می یابد و هرگز واقعاً پایان نمی یابد زیرا بهبود مستمر به یک قابلیت سازمانی مداوم تبدیل می شود. با انتخاب معیارهای مناسب، اجرای فرآیندهای جمع آوری داده های قوی و پرورش فرهنگی که به دید عملکرد ارزش می دهد، سازمان تعمیر و نگهداری خود را برای موفقیت پایدار قرار می دهید.

به یاد داشته باشید که معیارها ابزارهایی برای بهبود هستند، نه به خودی خود. هدف نهایی دستیابی به اعداد کامل نیست، بلکه ایجاد عملیات قابل اعتماد و کارآمد است که از اهداف سازمانی پشتیبانی می کند. این دیدگاه را در خط مقدم نگه دارید، زیرا سیستم اندازه گیری عملکرد تعمیر و نگهداری خود را پیاده سازی و اصلاح می کنید.

امروز را با انتخاب 3 تا 5 معیار اصلی که با مهمترین چالشهای تعمیر و نگهداری شما هماهنگ است، شروع کنید. خطوط مبنا را ایجاد کنید، اهداف بهبود را تعیین کنید و کار منظم اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و بهبود را آغاز کنید. با گذشت زمان، این تعهد به تعمیر و نگهداری مبتنی بر معیارها، بازده قابل توجهی را از طریق کاهش زمان خرابی، افزایش عمر تجهیزات و سرمایهگذاریهای تعمیر و نگهداری بهینه ارائه میکند که هم کارایی و هم قابلیت اطمینان را در سراسر عملیات شما افزایش میدهد.